Volgende week verschijnt de nieuwe Wijs! Nog geen lid? Neem een abonnement en mis niets.

Abonneren

Redactioneel
‘Je stopt niet met spelen omdat je oud wordt, je wordt oud omdat je stopt met spelen.’ Een bekende tegelspreuk waar naar mijn mening wel een kern van waarheid in zit.

Kinderen kunnen zichzelf helemaal verliezen in hun eigen fantasie; je knippert een keer met je ogen en je bevindt je samen met je vriendjes tussen de ridders in de middeleeuwen of je wordt een prinses in een groot kasteel. De meeste volwassenen zijn vooral gericht op werk, er is geen tijd meer om te spelen.

Nu zal ik ook niet snel meer riddertje spelen, maar even niet meer hoeven nadenken over alle to-do lijstjes die nog klaarliggen of de berg afwas die nog op het aanrecht staat, kan soms erg bevrijdend zijn. Dit spelelement vind ik zelf vooral terug in muziek maken of het lezen van een boek, daar kan ik me wel echt in verliezen.

Toch kent mijn fantasie tegenwoordig een soort grens. Bij kinderen bestaat die grens niet, het heeft geen rem, het is eindeloos. Stiekem zou ik nog wel erg graag weer eens in een boom klimmen. Spelen kan op veel verschillende manieren en dat is ook terug te lezen in dit nummer van de Wijs.

Het is een speels nummer geworden; van een museumbezoek tot het bespelen van een instrument. In de mediawijs gaat het over een spel wat ook regelmatig wordt gespeeld tijdens de spelletjesavonden van de twintigersgroep van de EUG.